Η μέθοδος των κολασμένων

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Η μέθοδος των κολασμένων

     Παράτησε την εφημερίδα και κτύπησε το χέρι του απάνω στο τραπέζι. Τακ, ακούστηκε σα να κτύπησε κουτάλι ή κόκαλος. Γιατί σκελετός ήταν ο άνθρωπος. Κάτι παραπάνω. Καλάμι ντυμένο στο πετσί. Πετσί και κόκαλο. ΄Έπρεπε να ερευνήσεις για να τον ανακαλύψεις μέσα στα ρούχα του, που κρέμονταν απάνω του σαν από κρεμάστρα. Μπορούσες να παραδώσεις μαθήματα ανατομίας έχοντάς τον σαν εποπτικό μέσο διδασκαλίας. Μπορούσες να μετρήσεις τα κοκάλα των ασκέπαστων μελών του. Τα μάτια του βαθιά μέσα στις κόχες τους νομίζεις πως αποτραβήχτηκαν για να μη βλέπουν τις αηδίες της κοινωνίας μας. ΄Έμοιαζαν με τα χωμένα μέσα στις κόχες τους φώτα, που μας έβαλε ο κυρ δήμαρχος- άξιος ο μισθός του- για να κανονίζουν την τροχαία κίνηση και να γλιτώσουμε από τις θωπείες των τροχών. ΄Έμοιαζαν,  με κάποια διαφορά. Τα φώτα είναι κρυμμένα βαθιά για να μη θαμπώνουν την ημέρα από το φως του ήλιου, ενώ αυτουνού τα μάτια για να τα δεις έπρεπε να τα φωτίσεις με φώτα του αυτοκινήτου σαν αυτά που μας τυφλώνουν κάθε βράδυ με το πολύ φως τους. ( Κι’ ύστερα σου λένε το πολύ φως στα μάτια δε βλάφτει ).

     Αυτός ήταν ο άνθρωπος, μάλλον τα λείψανα του ανθρώπου.

     Ακούς εκεί να με διδάξει η κυβέρνηση πως ν’ αντιμετωπίζω την πείνα! ΄Έχω τη μέθοδό μου, μέθοδο πρακτική. Τι μου χρειάζονται οι αυθυποβολές. Ακούς εκεί. Πες, σου λεει η κυβέρνηση πως τα 400 δράμια είναι 312,5 και θα σκοτώσεις την πείνα σου. Σπουδαίο πράμα. Πως μίκρανε η περιφέρεια και το πάχος του ψωμιού κατά ένα εκατοστόμετρο! Μήπως δεν μίκραναν όλα τα καρβέλια το ίδιο. Μήπως δεν έχουν το ίδιο μέγεθος. Μήπως βλέπεις πουθενά μεγαλύτερο που να σου θυμίζει περασμένα μεγαλεία...

     Σταμάτησε, για λίγο, ο άνθρωπος και συνέχισε με μια φωνή βγαλμένη απ’ τα κοκάλα λες και οι χορδές του είχαν ξηραθεί σαν τ’ απόχτι του Λειβαδιού. ( Αιωνία του η μνήμη με τον αποκλεισμό των αιγών ).

     Τη μέθοδο αυτή ας τη φυλάξει για το «΄Έθνος» ( εξόν αν δεν του κάμνει γιατί φραντζόλα τρωνε οι μέτοχοι του ). Εγώ έχω τη δική μου. Τη μέθοδο του κολανιού με τις τρύπες. Την εφαρμόζω από καιρό και είναι, φίλε μου, αποτελεσματική. Επαναστατεί το στομάχι. Ακόμα μια τρύπα πιο κάτω. Τόχω μαράνει, τόχω κάνει σα σταφίδα. Και τώρα δε μου χρειάζεται ούτε κολάνι.

     Σήκωσε το σακάκι απάνω και φάνηκε στη μέση του, μια μέση σαν του σφήκα, ένας σπάγκος στις θηλιές του πανταλονιού που σούρωνε σαν παραμερισμένη κουρτίνα παραθυριού. ΄Ήταν απαραίτητος ο σπάγκος για λόγους ευκολονόητους.

     ΄Έχω κι’ εγώ τη μέθοδό μου. Είναι η μέθοδος των «κολασμένων» όλης της γης. Η μέθοδος του αγώνα! Είπε ένας εργάτης που καθόταν πλάι του.

ΠΕΤΡΟΣ ΛΑΠΟΡΗΣ

(Αντρέας Ι. Χατζηπαύλου)

(Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ την Πέμπτη 5.7.1951)