Πειβάλλον που πνίγει

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Περιβάλλον που πνίγει

     Τι να γίνω. Τι να γίνω, εσυλλογίζετο ο Κωστάκης του παλιού αναγνωστικού. Να γίνω σιδεράς. Φοβάμαι το πυρακτωμένο σίδερο, τις σπίθες και τα μουτζουρώματα. ΄Όχι δε θα γίνω σιδεράς. Να γίνω κτίστης. Θα με τρώει ο ήλιος, ο παγερός βοριάς, οι λάσπες και οι σκόνες. Φοβάμαι τις ψηλές τις σκαλωσιές και τις ψηλές τις στέγες. ΄Όχι δε θα γίνω κτίστης. Τι να γίνω. Να γίνω παπουτσής. Ωχ αηδία. Νάχεις να κάνεις με τα πόδια και όλων των λογιών τις μυρωδιές. ΄Όχι δε θα γίνω παπουτσής. Αυτά εσυλλογίζετο ο Κωστάκης και δε διάλεξε επάγγελμα.

     Τυχερό παιδί ο Κωστάκης. Τυχερότερο από τη «13έτιδα θυγατέρα του Γουίλιαμ Μάκφερσον που όπως ο ίδιος κατάθεσε σ’ ένα δικαστήριο του Λονδίνου- σύμφωνα με τηλεγράφημα του Ρέουτερ- την έπνιξε γιατί ήθελε να γίνει καλλιτέχνιδα του κινηματογράφου.

     Απερίσκεπτο το κορίτσι! Δεν ήξερε πως δεν επιτρέπεται να διαλέγεις επάγγελμα. Είναι τόσοι πολλοί που το απαγορεύουν. Διαλέγεις επάγγελμα. Θάνατος σε περιμένει. Πνιγμός.

-         Πατέρα, δε χορεύω ωραία. Κοίταξέ με όπως στον κινηματογράφο, δεν είναι.

-         Ναι κορούλα μου, πολύ ωραία.

-         Πατέρα θα γίνω καλλιτέχνιδα.

-         Πως. Για ξαναπές το. Θα σε πνίξω.

-         Α,α,α,α. Δεν τραγουδώ ωραία πατέρα. Ποια τραγουδάει έτσι.

-         Η Μάρθα ΄Εγγερθ.

-         Θα γίνω τραγουδίστρια πατέρα.

-         Κοκορόμυαλη, θα σε πνίξω.

-         Ποια καλλιτέχνιδα του κινηματογράφου παίρνει αυτή την πόζα.

-         Η Γκάρμπο.

-         Θα γίνω καλλιτέχνιδα. Θα γίνω αστέρι.

-         Θα σε πνίξω. Τ’ ακούς θα σε πνίξω

     Και την έπνιξε. Την επήρε ο τραγικός πατέρας και «την εβύθισε εντός του ύδατος, όπου την εκράτησε μέχρις ότου επείσθη, ότι η θυγάτηρ του ήτο νεκρά».

     Την έπνιξε η αλόγιστη πειθαρχία της στη στεντόρεια φωνή του εσώκοσμου της. Την έπνιξε η κοινωνική βία του καθεστώτος με τα χέρια του πατέρα της. Συνηθισμένο και καθημερινό έγκλημα σε βάρος των νεαρών υπάρξεων. Και, ίσως, μάλιστα όχι και από τα πιο στυγερά. Πόσων παιδιών πνίγεται καθημερινά και για όλη τους τη ζωή ο ψυχικός τους κόσμος κι’ έτσι πνιγμένοι από τους γονιούς, τους δασκάλους, την κοινωνία περνούν μαρτυρικά μιαν ολόκληρη ζωή.

-         Γιαννάκη, μην τρέχεις σου λέω, θα πέσεις. Κι’ η μητέρα τον οδηγεί δέσμιο κρατώντας τον από το χέρι που είναι καμωμένο μονάχα για θωπείες. Γιαννάκη γιατί έβγαλες το πανωφοράκι σου, θα κρυώσεις. Γρήγορα φόρεσέ το. Κι’ ο Γιαννάκης υποχρεώνεται να φορέσει το αβάσταχτο επανωφόρι Γιαννάκη δεν θα πας έξω, δεν θα παίξεις, δε θα καθίσεις χάμω, δε θ’ αγγίξεις τη λάσπη, το νερό, το σκαλιστήρι. Εγώ θα σε ταίσω, Γιαννάκη, θα λερωθείς. ΄Άφησε το κουταλάκι. ΄Όλο απαγορεύσεις, ο γονιός, ο δάσκαλος- κατά επιστημονικό τρόπο ο δεύτερος- είναι η ψυχική τροφή που παρεμποδίζει την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Πνιγμός δηλ. ψυχικός πνιγμός.

     Σε μια κοινωνία που η ατμόσφαιρά της είναι τόσο πνιχτική γιατί η αποσύνθεσή της έφτασε ως το κόκαλο, άλλος λίγο άλλος πολύ είμαστε και πνιγμένοι και πνίχτες.

ΠΕΤΡΟΣ ΛΑΠΟΡΗΣ

(Αντρέας Ι. Χατζηπαύλου)

(Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ την Κυριακή 13.4.1952)