Τα παρασκήνια

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Τα παρασκήνια

          Κρυφακουστής για παράδειγμα, δεν είμαι, έλεγε στην παρέα του ένας πελάτης ενός πεζοδρομιακού καφενείου της οδού Λήδρας, παρά έχω αυτιά που ακούουν. Σε τι φταίω, για παράδειγμα, αν δεν έχω τη δύναμη να είμαι κυρίαρχος των αυτιών μου. Τι μπορώ να κάνω αν στα προστάγματά μου. Αυτιά μου κοιμηθείτε, πάψετε να λειτουργείτε. Πάψετε να ακούετε, τι βγαίνει, για παράδειγμα από το γειτονικό σπίτι, κι’ αυτά δεν υπακούουν. Η αυτοκυριαρχία των αισθήσεων είναι έργο των μεγάλων και εγώ δεν είμαι παρά μόνο ένας πελάτης τούτου του καφενείου.

          Και δεν φταίει μονάχα η ανυπόταχτη, κουφή να την πάρει, ακοή μου, φταίνε, για  παράδειγμα, και τα σπίτια. Ο τρόπος που χτίζονται εδώ και λίγα χρόνια, το ένα σε απόσταση από το άλλο σα να βρίσκονται σε διάσταση, και από τα τριγύρω τους παράθυρα σαν από τεράστια μεγάφωνα, για παράδειγμα εκπέμπονται τα εν οίκω και τα σπιτιάσιμα γίνονται δημόσια και βγαίνουν έτσι στο φανερό τα παρασκήνια. Καταλάβατε.

-         Μας καροιδεύεις. Τι θες να καταλάβουμε μυστήριέ μου.

-         Το θέαμα, για παράδειγμα, του υπερστήθους και της ράχης- τ’ άλλα τα συνηθίσαμε- που μας προσφέρει το ωραίο φύλο, αυτές τις καυστικές μέρες, στην ασφάλτινη σκηνή της οδού Λήδρας, έχει και τα παρασκήνιά του. Και ακούστε τα όπως τα άκουσα από το γειτονικό σπίτι.

-         Μα με το μεσοφόρι θα πάμε έξω Εύα. Ντύσιμο το λες αυτό ή γδύσιμο. Ντυμένη ήσουνα με τις πυτζάμες. Τώρα τσιτσιδώθηκες.

-         Να πάψουν οι ειρωνείες Μενέλαε. Τόσες και τόσες ντύνονται έτσι. Η Μαίρη, η Λόλα, η Καυτή, η Πίτσα, ποια και ποια όχι, δεν τις είδες.

-         Εμένα με νοιάζει για ότι ξοδεύω τα λεφτά μου, Εγώ τα κερδίζω, έτσι θέλω να ντύνεσαι.

-         Τα λεφτά που σου κερδίζουν άλλοι θέλεις να πεις.

-         Εύα τι γλώσσα είναι τούτη.

-         Της αλήθειας ( η αστή γυναίκα όταν πρόκειται για τη λατρεία της μόδας χρησιμοποιεί και προλεταριακές εκφράσεις).

-         Θα με σκάσεις.

-         Εσύ που επιμένεις με τέτοια ζέστη να βάλω γούνινα.

Έγινε για λίγο σιωπή στο σπίτι, μια σιωπή που εγκυμονούσε τα πιο κάτω.

-         Έλα, τι με κοιτάζεις, εμπρός πάμε περίπατο.

-         Με το σωβρακάκι θα πας.

-         Αρμονία Εύα, για να είμαστε ζευγάρι ταιριαστό.

Φωνές, κλάματα και τσιριλιές ακολούθησαν και τα παρασκήνια έκλεισαν με ηχηρές χειρονομίες. Αυτά είναι τα παρασκήνια των ραχικών και υπερστηθικών επιδείξεων της αστικής τάξης, του καλού κόσμου, όπως λέει ο καλός κόσμος.

          Από το σημείο αυτό η κουβέντα ξέφυγε από τα χέρια του ανθρώπου με το «για παράδειγμα» και πήρε σοβαρότερο χαρακτήρα. Συζητήθηκε και βγήκε το συμπέρασμα πως ούτε η Εύα είχε δίκιο ούτε ο Μενέλαος. Ειπώθηκε πως το ντύσιμο πρέπει να κανονίζεται από το περιβάλλον και την αισθητική και πως η Εύα αν ακολουθούσε αυτούς τους κανόνες το έκανε απλώς για τη μόδα και πως αν η μόδα πρόσταζε διαφορετικά αμέσως η Εύα θα ήταν πιστή λάτρισσά της.

          ΄Όσο για μας τους άντρες διαπιστώθηκε πως μένουμε σκλάβοι των υφασμάτινων και δερμάτινων δεσμών μας και πως μονάχα η... προοδευτική μας κυβέρνηση θα μας βάλει σε θεογνωσία με τη χωρίς στόπερ ανατίμηση των ρούχων και παπουτσιών, ανατίμηση που καλπάζει με τις ευλογίες της.

ΠΕΤΡΟΣ ΛΑΠΟΡΗΣ

(Αντρέας Ι. Χατζηπαύλου)

(Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ την Κυριακή 8.7.1951)